مرا عهدیست با جانان

maraahdistbajanan — Thu, 29 Oct 2009 11:03:55 GMT

مرا با خود نبرد اما شکست و خرد کرد اما
نمانده از برایم هیچ جز آهی که سرد اما

به من قول مساعد داد که با من دوست می ماند
نمود آخر چنان چون دشمنان با من نبرد اما

جوانی را به پایش ریختم بی حرف و بی منت
ترحم عاقبت با ما و من حتی نکرد اما

صدای خنده هایش بویی از تسلیم با خود داشت
رها از من شد و من هم اسیر آه و درد اما

هزاران حرف های خوب در گفتار خود می زد
نماند از ادعا هایش به جز خاکی و گرد اما

ز داغ رفتنش خوابی به چشم من نمی آید
زمانی باز می گردد که باشم پیر مرد اما

دلم می خواست تا من هستم و او هست می ماندیم
به جرمی که نکردم می شوم محروم و طرد اما

برای بود نش باید که طاس زوج می افتاد
به صفحه می نشیند بخت من طاسی که فرد اما

همین اندازه می خواهم که هرجاهست خوش باشد
به پایان می رسد این نو غزل با اسم درد اما

دل من

maraahdistbajanan — Thu, 29 Oct 2009 10:35:18 GMT

دل من

دل من تنها بود
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت
که بماند یک جا
به کجا؟
معلوم است
به در خانه ی تو
دل من عادت داشت
که بماند آن جا
پشت یک پرده تور
که تو هرروز آن را
به کناری بزنی
دل من ساکن دیوارو دری
که تو هرروز از آن می گذری
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه یک باغچه بود
که تو هرروز به آن می نگری
دل من رادیدی؟
ساکن کفش تو بود
یادت هست؟

"فریبا شش بلوکی"( من نیستما)

زنی را می شناسم من....

maraahdistbajanan — Thu, 29 Oct 2009 10:15:18 GMT

زنی را...

زنی را می شناسم من
که شوق بال و پر دارد
ولی از بس که پر شور است
دو صد بیم از سفر دارد

زنی را می شناسم من
که در یک گوشه ی خانه
میان شستن و پختن
درون آشپزخانه

سرود عشق می خواند
نگاهش ساده و تنهاست
صدایش خسته و محزون
امیدش در ته فرداست

زنی را می شناسم من
که می گوید پشیمان است
چرا دل را به او بسته
کجا او لایق آنست

زنی هم زیر لب گوید
گریزانم از این خانه
ولی از خود چنین پرسد
چه کس موهای طفلم را
پس از من می زند شانه؟

زنی آبستن درد است
زنی نوزاد غم دارد
زنی می گرید و گوید
به سینه شیر کم دارد

زنی را با تار تنهایی
لباس تور می بافد
زنی در کنج تاریکی
نماز نور می خواند

زنی خو کرده با زنجیر
زنی مانوس با زندان
تمام سهم او اینست
نگاه سرد زندانبان

زنی را می شناسم من
که می میرد ز یک تحقیر
ولی آواز می خواند
که این است بازی تقدیر

زنی با فقر می سازد
زنی با اشک می خوابد
زنی با حسرت و حیرت
گناهش را نمی داند

زنی واریس پایش را
زنی درد نهانش را
ز مردم می کند مخفی
که یک باره نگویندش
چه بد بختی چه بد بختی

زنی را می شناسم من
که شعرش بوی غم دارد
ولی می خندد و گوید
که دنیا پیچ و خم دارد

زنی را می شناسم من
که هر شب کودکانش را
به شعر و قصه می خواند
اگر چه درد جانکاهی
درون سینه اش دارد

زنی می ترسد از رفتن
که او شمعی ست در خانه
اگر بیرون رود از در
چه تاریک است این خانه

زنی شرمنده از کودک
کنار سفره ی خالی
که ای طفلم بخواب امشب
بخواب آری
و من تکرار خواهم کرد
سرود لایی لالایی

زنی را می شناسم من
که رنگ دامنش زرد است
شب و روزش شده گریه
که او نازای پردرد است

زنی را می شناسم من
که نای رفتنش رفته
قدم هایش همه خسته
دلش در زیر پاهایش
زند فریاد که بسه

زنی را می شناسم من
که با شیطان نفس خود
هزاران بار جنگیده
و چون فاتح شده آخر
به بدنامی بد کاران
تمسخر وار خندیده

زنی آواز می خواند
زنی خاموش می ماند
زنی حتی شبانگاهان
میان کوچه می ماند

زنی در کار چون مرد است
به دستش تاول درد است
ز بس که رنج و غم دارد
فراموشش شده دیگر
جنینی در شکم دارد

زنی در بستر مرگ است
زنی نزدیکی مرگ است

سراغش را که می گیرد
نمی دانم؟
شبی در بستری کوچک
زنی آهسته می میرد

زنی هم انتقامش را
ز مردی هرزه می گیرد
...
زنی را می شناسم من
...

"فریبا شش بلوکی" (من نیستما!!)

maraahdistbajanan — Thu, 29 Oct 2009 09:58:24 GMT

مي‌دانم
حالا سالهاست که ديگر هيچ نامه‌اي به مقصد نمي‌رسد
حالا بعد از آن همه سال، آن همه دوري
آن همه صبوري
من ديدم از همان سرِ‌ صبحِ آسوده
هي بوي بال کبوتر و
نايِ تازه‌ي نعناي نورسيده مي‌آيد
پس بگو قرار بود که تو بيايي و ... من نمي‌دانستم!
دردت به جانِ بي‌قرارِ پُر گريه‌ام
پس اين همه سال و ماهِ ساکتِ من کجا بودي؟

حالا که آمدي
حرفِ ما بسيار،
وقتِ ما اندک،
آسمان هم که باراني‌ست ...!

به خدا وقت صحبت از رفتنِ دوباره و
دوري از ديدگانِ دريا نيست!
سربه‌سرم مي‌گذاري ... ها؟
مي‌دانم که مي‌ماني
پس لااقل باران را بهانه کُن
دارد باران مي‌آيد.

مگر مي‌شود نيامده باز
به جانبِ آن همه بي‌نشانيِ دريا برگردي؟
پس تکليف طاقت اين همه علاقه چه مي‌شود؟!
تو که تا ساعت اين صحبتِ ناتمام
تمامم نمي‌کني، ها!؟
باشد، گريه نمي‌کنم
گاهي اوقات هر کسي حتي
از احتمالِ شوقي شبيهِ همين حالاي من هم به گريه مي‌افتد.
چه عيبي دارد!
اصلا چه فرقي دارد
هنوز باد مي‌آيد،‌ باران مي‌آيد
هنوز هم مي‌دانم هيچ نامه‌اي به مقصد نمي‌رسد
حالا کم نيستند، اهلِ هواي علاقه و احتمال
که فرقِ ميان فاصله را تا گفتگوي گريه مي‌فهمند
فقط وقتشان اندک و حرفشان بسيار و
آسمان هم که باراني‌ست ...!

می دوم

maraahdistbajanan — Mon, 31 Aug 2009 18:57:18 GMT

می دوم، می دوم و همچنان می دوم.

بدون آنکه به عقب نگاهی کنم، باز هم می دوم، نباید به عقب برگردم، نمی توانم به عقب برگردم!!

نباید او حتی لحظه ای دیگر،مرا ببیند،نباید پشیمان شود، نباید بازگردد.

باید بدوم،باید فرسنگ ها دور شوم تا دیگر مرا به یاد نیاورد....می دوم،می دوم و باز هم می دوم....

عشقی که مرا نادیده گرفت را می گذارم و می دوم....باز هم می دوم....

تا ته سراشیب دنیا بی هدف خواهم دوید تا او احساس آرامش کند.

۹/شهریور/۸۸

هوای عشق

maraahdistbajanan — Sat, 29 Aug 2009 21:08:18 GMT

گریه کنم یا نکم

حرف بزنم یا نزم

من از هوای عشق تو دل بکنم یا نکنم

با این سوال بی جواب پناه به آینه می برم

خیره به تصویر خودم، می پرسم:

از کی بگذرم؟!

یه سوی این قصه تویی،یه سوی این قصه منم

بسته به هم وجود ما

تو بشکنی،من می شکنم

گریه کنم یا نکنم

حرف بزنم یا نزنم

من از هوای عشق تو

دل بکنم یا نکنم

نه از تو میشه دل برید

نه با تو میشه دل سپرد

نه عاشق تو میشه موند

نه فارغ از تو میشه موند

هجوم بن بستو ببین هم پشت سر هم رو به رو

راه سفر با تو کجاست؟!

من از تو می پرسم بگو!!

بن بست این عشق رو ببین

هم پشت سر هم رو به رو

راه سفر با تو کجاست؟!

من از تو می پرسم بگو!!

گریه کنم یا نکنم

حرف بزنم یا نزنم

من از هوای عشق تو

دل بکنم یا نکنم

تو بال بسته ی منی

من رقص پرواز توام

برای آزادی عشق از این قفس من چه کنم؟!

گریه کنم یا نکنم

حرف بزنم یا نزنم

من از هوای عشق تو

دل بکنم یا نکنم

آهنگ گوگوش که نمی دونم شاعرش کیه

گل من

maraahdistbajanan — Mon, 17 Aug 2009 19:27:18 GMT

گل من گوش كن عزيزم
                     گلدونت برات مي خونه
                                      تو كدوم باغ قشنگي
                                                     ريشه هات زده جوونه
       مي دونم وسعت گلدون
                          واسه تو كوچيك و تنگ بود
                                             با تموم سادگي هاش
                                                           واسه من اما قشنگ بود

               گل من رفتي و گلدون
                                  مي خونه برات عروسك
                                                      تو به آرزوت رسيدي ،
                                                                      باغ خوشبختيت مبارك
                        اما گاهي من مي ترسم
                                           كه تو اونجا خشك نباشي
                                                                 نكنه غصه بياد و گل من پژمرده باشي

گل من خبر نداري،
             دل گلدونت مي گيره
                            اگه تو پژمرده باشي
                                         گلدونت برات ميميره

             گل من نگو كه اونجا
                   دل تو برام ميگيره
                           گل من نگو شكستي،
                                       گلدونت برات بميره

                 نكنه لگد شه ساقت
                            زير پاي هر غريبه
                                     ساده دل نباش گل من
                                                     كه دنيا پر از فريبِ

                             نكنه يه وقت شكستي،
                                       آخ داره اشكام ميريزه
                                                       نمي دوني خاطر تو
                                                                  واسه من چقدر عزيز ِ ......

برای اولین و آخرین

دیوونه

maraahdistbajanan — Sun, 19 Jul 2009 08:12:23 GMT

بدجوری دیوونتم من

فکر نکن این اعترافه

همیشه نبودن تو

میکنه منو کلافه

می دونم نبودن من

واسه تو فرقی نداره....

نامه های عاشقانه ی بزرگان جهان

maraahdistbajanan — Sun, 12 Jul 2009 10:33:18 GMT

لودویک فان بتهوون
لودویک فان بتهوون(۱۷۷۰ـ۱۸۲۷) یکی از مشهورترین و اسرارآمیزترین آهنگ سازان تاریخ در سن ۵۷ سالگی درگذشت و رازی بزرگ را با خود به جهان دیگر برد.پس از مرگ وی نامه ای عاشقانه در وسایلش پیدا شد.
این نامه خطاب به زنی ناشناس نوشته شده است که بتهوون او را تنها با لقب <<محبوب ابدی>> خطاب کرده است.
شاید جهانیان هرگز نتوانند این زن اسرارآمیز را بشناسند یا موقعیت و شرایط عاشقانه این زن و بتهوون را دریابند.
نامه ی بتهوون تنها چیزی است که از عشق او به جا مانده است.عشقی که به اندازه ی موسیقی اش پر احساس بوده است، همان موسیقی پر احساسی که بتهوون را پرآوازه کرد.آثاری مانند "سونات مهتاب" علاوه بر بسیاری از سمفونی های او به وضوح داستان غم انگیز رابطه ای را نشان می دهد که هیچگاه آشکار نشد.

فرشته ی من،تمام هستی و وجودم،جان جانانم. امروز تنها چند کلمه، آن هم با مداد برایم نوشته بودی که تا قبل از فردا وضعیت جا و مکان تو مشخص نمی شود. چه اتلاف وقت بیهوده ای! چرا باید این غم و اندوه عمیق وجود داشته باشد؟ آیا عشق ما نمی تواند بدون اینکه قربانی بگیرد ادامه پیدا کند؟ بدون اینکه همه چیزمان را بگیرد؟ آیا میتوانی این وضع را عوض کنی-اینکه من تماماٌ به تو تعلق ندارم و تو هم نمیتوانی تمام و کمال از آن من باشی؟
چه شگفت انگیز است. به زیبایی طبیعت که همان عشق راستین است بنگر تا به آرامش برسی، عشق هست و نیست تو را طلب میکند و به راستی حق با اوست. حکایت عشق من و تو نیز از این قرار است. اگر به وصل کامل برسیم دیگر از عذاب فراق آزرده نخواهیم شد.
بگذار برای لحظه ای از دنیا و مافیها رها شده و به خودمان بپردازیم. بی گمان یکدیگر را خواهیم دید از این گذشته نمی توانم آنچه را که در این چند روز در مورد زندگیم پی بردم در این نامه بنویسم. اگر در کنارم بودی هیچ گاه چنین افکاری به سراغم نمی آمد. حرفهای بسیاری در دل دارم که باید به تو بگویم.
آه لحظه هایی هست که حس می کنم سخن گفتن کافی نیست. شاد باش-ای تنها گنج واقعی من بمان- ای همه ی هستی من! بدون شک خدایان آرامشی به ما ارزانی خواهند داشت که بهترین هدیه است.

ارادتمند تو ،لودویک

۶جولای ۱۸۰۶

تولدم مبارک

maraahdistbajanan — Sat, 11 Jul 2009 10:31:18 GMT

تولدم مبارررررررررررررررررررررررررک