فرشته ی من،تمام هستی و وجودم،جان جانانم. امروز تنها چند کلمه، آن هم با مداد برایم نوشته بودی که تا قبل از فردا وضعیت جا و مکان تو مشخص نمی شود. چه اتلاف وقت بیهوده ای! چرا باید این غم و اندوه عمیق وجود داشته باشد؟ آیا عشق ما نمی تواند بدون اینکه قربانی بگیرد ادامه پیدا کند؟ بدون اینکه همه چیزمان را بگیرد؟ آیا میتوانی این وضع را عوض کنی-اینکه من تماماٌ به تو تعلق ندارم و تو هم نمیتوانی تمام و کمال از آن من باشی؟
چه شگفت انگیز است. به زیبایی طبیعت که همان عشق راستین است بنگر تا به آرامش برسی، عشق هست و نیست تو را طلب میکند و به راستی حق با اوست. حکایت عشق من و تو نیز از این قرار است. اگر به وصل کامل برسیم دیگر از عذاب فراق آزرده نخواهیم شد.
بگذار برای لحظه ای از دنیا و مافیها رها شده و به خودمان بپردازیم. بی گمان یکدیگر را خواهیم دید از این گذشته نمی توانم آنچه را که در این چند روز در مورد زندگیم پی بردم در این نامه بنویسم. اگر در کنارم بودی هیچ گاه چنین افکاری به سراغم نمی آمد. حرفهای بسیاری در دل دارم که باید به تو بگویم.
آه لحظه هایی هست که حس می کنم سخن گفتن کافی نیست. شاد باش-ای تنها گنج واقعی من بمان- ای همه ی هستی من! بدون شک خدایان آرامشی به ما ارزانی خواهند داشت که بهترین هدیه است.

                                                                 ارادتمند تو ،لودویک

                                                                   ۶جولای ۱۸۰۶