حدود ۴سال پیش که نوشتن این وبلاگ رو شروع کردم، خیلی از دوستان وآشنایان مسخره ام کردن.حتی بعضی ها هم لطف کردن و گفتن بیشتر شبیه یه دفتر شعر ِتا وبلاگ!! اما من دوست داشتم شعرا و مطالب مورد علاقه ام رو اینجا بنویسم،گاهی هم داستان های خودمرو اینجا می نوشتم و دوستای نویسنده و شاعر عزیزم بسیار مورد تمسخر و توهین قرار می دادن (عوض گرفتن دست یه نوپا!!!!). خب شاید لطف همین دوستان بخش زیادی از ذوق نوشتن من رو کور و احساس ضعف رو در وجودم تقویت کرد. البته به خاطر سنگینی درسا و کارای دانشگاه هم کم فرصت دارم بهش رسیدگی کنم. فکر می کردم مطالب وبلاگم باید خیلی کتابی،ادبی و قلمبه سلمبه باشه،شاید چون تو اون دوره وبلاگ اکثر اطرافیانم این طوری بود!!اما این روزا با وبلاگ دوستایی آشنا شدم که تازه شروع به نوشتن کردن ولی راحت می نویسن و شاید وبلاگشون مثل دفتر خاطرات من می مونه، خیلی خوشم اومد و حس نوشتن و حفظ وبلاگم در من تقویت شد،جا داره ازشون تشکر کنم. والبته از دوستی که از شیراز برام e-mail زده و منو دوست شاعر و شعر دوست خطاب کرده( گرچند که من شاعر نیستم) برام نوشته که در خلوت ها و دل تنگی های شبانه اش به وبلاگ من (و چند وبلاگ دیگه) پناه می آورده و حالا می خواد کتاب چاپ شده اش رو برام بفرسته. خیلی از خوندن این میل به وجد اومدم و خوشحال شدم،چون احساس کردم هنوز نوشته هام روی آدما تأثیر می ذاره. پس نهایت سعی ام رو می کنم تا بخش نویسندگی مغزم رو از خواب زمستونی بیدار و دوباره شروع به کار کنم. برای این کار نیاز به یاری همه ی شما دوستانم دارم....

 به امید خدا....

                                             فریبا فروردین ماه یک هزار و سیصد و هشتاد و هشت