در مسیر خویشتن از ره سپاران کن مرا

خاک و باد و آتش و آبی کز آن بسرشتی ام

                                                         وا  مگیر از من روان در روزگاران کن مرا

آب را گیرم به قدر قطره ای در نیم روز

                                                       برگیاهان در کویری بار و باران کن مرا

مشت خاکم را به پابوس شقایق ها ببر

                                                     وین چنین چشم و چراغ نو بهاران کن مرا

باد را هم رزم توفان کن که بیخ ظلم را

                                                   بر کند از خاک و باز از بی قراران کن مرا

  زا آتشم شور و شراری در عشاق نه

                                                 زین قبل دل گرمی انبوه یاران کن مرا

خوش ندارم زیر سنگی جاودان خفتن خموش

                                                  هر چه خواهی کن ولی از ره سپاران کن مرا

                                            "م.سرشک/ هزاره ی دوم آهوی کوهی"