ابری که شاید مثل من آماده ی فریاد کردن بود

من ره سپار قلّه و او راهی درّه، تلاقی مان

                                                          پای اجاقی که هنوز آتشی از پیش بر تن بود

خسته نباشی ــ پاسخی پژواک سان از سنگ ها آمد ــ

                                                         این ابتدای آشنایی مان در آن تاریک روشن بود

: بنشین

          نشستم

                    گپ زدیم

                              اما نه از حرفی که با ما بود

او نیز مثل من زبانش در بیان درد الکن بود

او منتظر تا من بگویم گفتنی های مگویم را

                                                          من منتظر تا او بگوید، وقت اما وقت رفتن بود

گفتم که لب وا می کنم ــ با خویشتن گفتم ــ ولی بغضی

                                                         با دست هایی آشنا در من به کار قفل بستن بود

او خیره بر من ، من به او خیره، اجاق نیمه جان دیگر

                                                        گرمایش از تن رفته و خاکسترش در حال مردن بود

گفتم: خداحافظ، کسی پاسخ نداد و آسمان یک سر

                                                       پوشیده از ابری شبیه آرزوهای سترون بود

تا قله شاید بیش از یک نفس باقی نبود اما غرور من

                                                      با چوب دست شرمگینی در مسیر بازگشتن بود

چون ریگی از قله به ته درّه افتادم هزاران بار

                                                      امّا من آن مورم که همواره به دنبال رسیدن بود

                                                                                                                    " محمد علی بهمنی/         

                                                                                                            گاهی دلم برای خودم تنگ می شود"