تبليغاتX
مرا عهدیست با جانان





















مرا عهدیست با جانان

بودن یا نبودن .... مسأله این است!!!!

دلت گرفته؟! می دونم....گریه؟! خب آره تو این موقعیتا گریه بد چیزی نیست.... غروب؟ واقعاً بعضی غروبا،شایدم همشون همین طور که می گی دلگیرن....آره همه چیز عجیب به نظر می یاد.... گاهی هم ترسناک....تنهایی؟! نه تو هیچ وقت تنها نیستی .... یکی همیشه با توا‌‌‌‌ِ، فقط کافیه بخوای درکش کنی اون وقته که میبینی همه جا باهاته....خب آره اون که معلومه هیچ جا خونه نمی شه....ولی چه میشه کرد؟ اگه مجبور نبودی که این دوری رو قبول نمی کردی! می کردی؟!....اما اینو بدون که هر ( هر ) فراقی بالاخره به وصال می رسه، اینم یه جورشه دیگه!....ولی میدونی حرف من چیه؟ ما هممون غریبیم....هممون از اون جایی که باید باشیم دوریم....هممون منتظر وصالیم....هممون ، چه به زبون بیاریم چه تظاهر به خلافش بکنیم....


اینم به مناسبت عید:

چو گلهای سپید صبحگاهی

                       در آغوشِ سیاهی

                                       شکوفا شو

                                               به پا خیز و پیراهن رها کن

گره از گیسوان خفته وا کن

                             فریبا شو

                                  گریزا شو

                                       چو عطر نغمه کز چنگم تراود

                                                         بتاب آرام و در ابر هوا شو

به انگشتان سر گیسو نگهدار

                     نگه در چشم من بگذار و بردار

                                                    فروکش کن

                                                           نیایش کن

                                                                بلور بازوان بر بند و وا کن

دو پا بر هم بزن پایی رها کن،

                          بپر، پرواز کن! دیوانگی کن

                                              ز جمع آشنا بیگانگی کن

                                                              چو دودِ شمعِ شب از شعله برخیز

گریز گیسوان بر بادها ریز

                                بپرداز

                                    بپرهیز

                                       چو رقص سایه ها در روشنی شو

                                                           چو پای روشنی در سایه ها رو

گهی زنگی بر انگشتی بیاریز

                          نوا و نغمه ای با هم بیامیز

دلارام،

     میارام،

         گهی بردار چنگی

                     به هر دروازه رو کن

                                سر هر رهگذاری جستجو کن

                                                           به هر راهی نگاهی

                                                                        به هر سنگی درنگی

برقص و شهر را پر های و هو کن

                        به بر دامن بگیر و یک سبد کن

                                                    ستاره دانه چین کن

                                                                         نیک و بد کن

نظر بر آسمان سوی خدا کن

                                   دعا  کن

                                       ندیدی گر خدا را

                                                     بیا آهنگ ما کن

منت می پویم از پای اوفتاده

                        منت می پایم اندر جام باده

                                                          تو برخیز

                                                                 تو بگریز

                                                                       برقص آشفته بر سیم ربابم

شدی چون مست و بی تاب

                        چو گلهایی که می لغزند بر آب

                                                  پریشان شو بر امواج شرابم!

 

                                                                           " فریدون مشیری/ شکفتن ها و رستن ها"

+نوشته شده در یکشنبه 21 اسفند1384ساعت1:10 قبل از ظهرتوسط فریبا | |