دهمت شرح که از دست تو چون شد دل من

....امشب هوا مهتابیست و با هدایت نور ماه این نامه را می نویسم، حالا درست ساعت دو بعد از نیمه شب است و همه در بستر ناز سر بر بالین آرامش نهاده اند و روح همه در عالم دیگر است، نمی دانم تو نیز مانند همه بخواب رفته ای یا همچون من بیداری!!! آه! چه شبی است که هرگز از خاطرم فراموش شدنی نیست!....

راستی بگذار در حضور تو به حقیقت بارزی اعتراف بکنم، بگذار در آخرین لحظاتی که گوش به حرف من می دهی از تو بپرسم که از حلاوت امید چه می دانی؟....

امشب هم از اون شبایی که خیلی دلم برای بعضی ها تنگ شده کسایی که تا مدتی پیش کنارمون بودن اما حالا نمی تونم باور کنم که دیدارم با اونها فقط به دقایق کوتاهی در خواب منتهی شده. یکی از اونا پدربزرگمه که استاد ادبیات بود .... چشمم افتاد به یه کتاب که از تو وسایل خیلی قدیمیش پیدا شده و اونقدر قدمت داره که می ترسم حتی اونو ورق بزنم .... کاغذای کاهی کاملا پوسیده....اما با این حال خوندنش یه حس خیلی خوب بهم میده متن بالا از همون کتاب بود .... آخر کتاب پدربزرگم چند بیت شعر با دست خط خودش نوشته که فکر کردم اونا رو هم بنویسم بد نباشه....

                          عاشقان را بگذارید بنالند همه

                    مصلحت نیست این زمزمه خاموش کنید

                                      *****

                   هر چه گویند نگو بدتر از آن خواهم گفت

                   هر چه گویند نکن بدتر از آن خواهم کرد

                                     *****

                  من نگویم که به درد دل من گوش کنید

                     بهتر آنکه این قصه فراموش کنید