از غصه و اندوه لبریزم غریبه                

من شبنم آواره ی گلهای دردم                                                

                                    چون برگ زرد عشق می ریزم غریبه     

من شور پرواز تو را تا اوج دیدم                                                

                                     هرچند در چشم تو ناچیزم غریبه         

زخمت طنین واژه ی عشق و جنون است                                   

                                     ای کاش با زخمت در آمیزم غریبه         

دل، آتش زخم شقایق هاست من نیز                                        

                                     هر لحظه با این گلاویزم غریبه             

با عشق تو جانی دوباره می ستانم                                         

                                     بی برگ بار از باد پاییزم غریبه